Wyprawa na Hel - edycja zimowa

Po powodzeniu letniej wyprawy na Hel, wpadłam na pomysł żeby zrobić również edycję zimową. Jakiś czas się do tego zbierałam, myślałam że już zastanie mnie wiosna, jednak udało się plan zrealizować w pierwszy weekend marca. Był to tez prawdopodobnie ostatni weekend gdy nad morzem panowały ujemne temperatury, tak więc warunki zimowe as hel :)
Niestety, w sezonie zimowym nie kursują pociągi nocne bezpośrednie na Hel, więc trzeba było trochę zmienić strategię letnią i dostosować ją do możliwości jakie daje nam PKP. Najrozsądniejszą opcją okazał się dojazd w sobotni poranek z przesiadką do busa w Gdyni. Pociąg wyruszył o 6:05 z Warszawy Zachodniej i dojechał na Gdynię Główną ok 9:30. W przeciągu ok 15-20 minut odjeżdżał busik do Władysława, tak wiec ok. 10:30 dotarliśmy na plażę we Władysławowie i ruszyliśmy w stronę Helu. Ze względu na późną porę wyjścia, trzeba było cała wyprawę podzielić na dwie części, dlatego też na sobotę zaplanowana była trasa Władek - Jastarnia. Na początku pogoda była bardzo ładna i świeciło słońce. Wkrótce jednak słońce zakryły chmury i zaczął padać śnieg. Mimo to, po plaży szło się naprawdę przyzwoicie, piach był twardawy, co bardzo ułatwiało iście po nim. Wiatr nie był bardzo uciążliwy, trochę wiał ale nie przeszkadzał wcale, co było dla mnie sporym zaskoczeniem. Spodziewałam się jakiegoś sztormu i mroźnych podmuchów, a tu okazało się być całkiem przyjemnie.

Po pewnym czasie przestało padać i na zmianę wychodziło słońce i chmurzyło się. W sumie do końca dnia była podobna pogoda, bez żadnych niespodzianek. Po plaży chodziło trochę ludzi, głównie z psami lub sportowcy a także morsy. Ok godziny 16 dotarliśmy do Jastarni. Trochę żałowałam że już kończymy spacer na ten dzień, gdyż nie byłam aż tak bardzo zmęczona i pewnie jeszcze trochę bym pociągnęła. Mieliśmy jednak nocleg zamówiony w Jastarni (i opłacony) wiec już tam się zatrzymaliśmy. Trochę pozwiedzaliśmy tą miejscowość, która była dość pusta, jak to poza sezonem. Widzieliśmy nawet kilka popisów artystycznych miejscowej ludności.

Lokalna sztuka Jastarni

Kolejny dzień rozpoczęliśmy około godziny 9. Pociąg powrotny do Warszawy mieliśmy z Helu o 13 tak wiec 4 godziny i ok 15 km do przejścia. Jak najbardziej wykonalne :)

Pogoda tego dnia była dość stabilna, bez opadów, ale też bez nadmiernego słońca - tak w sam raz.

Około godziny 12:30 doszliśmy do cypla i uwieczniliśmy tę chwilę fotką. W okolicach cypla było sporo ludzi, chyba to popularne miejsce na niedzielne spacery :) Udało się jednak zrobić fotkę bez nich :)

Przed odjazdem odwiedziliśmy jeszcze miejscowe fokarium, gdzie zaadoptowałam małą pluszową foczkę, po czym udaliśmy się na stację kolejową. Do Warszawy wróciliśmy chwilę przed 20, oczywiście jadąc z przesiadką w Gdyni.

Jeden dzień na Helu

Pewnego pięknego lipcowego dnia, przebywając w swoim mieszkaniu w Warszawie, poczułam nagłą tęsknotę za wiatrem we włosach. Jeśli wiatr to też szum, najlepiej szum fal i piasek pod stopami. Dlaczego wiec nie wybrać się nad morze, nasze polskie zimne morze, odpocząć od gorąca w mieście. Z drugiej strony nie może być nudno, leżenie plackiem na plaży jest zdecydowanie poza moimi zainteresowaniami. Zdecydowałam się więc na pieszą wycieczkę po Półwyspie Helskim od Władysławowa na Hel.
Zaplanowałam przejście całego Półwyspu (ok. 35 km) na piechotę w ciągu jednego dnia. Aby nie tracić czasu na dojazdy zdecydowałam się na przejazd pociągiem z Warszawy do Władysławowa w nocy z piątku na sobotę (właściwie to już tylko w sobotę  bo pociąg miałam o godzinie 0:01) natomiast powrót w nocy z soboty na niedzielę. Planowy przyjazd do Władysławowa o 05:40, wyjazd z Helu 22:15. Miałam więc ponad 16 godzin aby dokonać tego wyczynu.
PKP oczywiście nie zawiodło i już na samym początku miałam ok 45 minut spóźnienia. Trafiłam do przedziału ośmioosobowego z dwójką małych (ok. 10 letnich) dzieci na pokładzie. Dzieci wyjątkowo nie chciały spać, pokrzykiwały i skakały po siedzeniach w przedziale, także o chwili snu mogłam zapomnieć. Pociąg był pełen ludzi, wycieczki do toalety były prawdziwą eskapadą. No, ale nie ma co narzekać na naszego przewoźnika, grunt że dowiózł mnie na miejsce. We Władysławowie byłam ok. godziny 6:40. Po szybkich zakupach w jednej ze znanych sieci handlowych ok. godziny 7 postawiłam nogę na plaży.
Na plaże dostałam się wejściem nr 2 (łącznie na całym półwyspie jest 67 wejść). Plaza na pierwszy rzut oka była prawie pusta, w oddali widziałam ludzi spacerujących z psem, nie było żadnego parawanu (czyli mit o parawanach od 5 rano obalony, a przecież sezon trwa...) Rozpoczęłam swoją wędrówkę wzdłuż linii gdzie morze styka się z lądem bo tam plaża jest najtwardsza i najwygodniej chodzi się w sandałach. Po kilku kilometrach zdecydowałam się zdjąć sandały i zaczęłam iść pieszo.

Na plaży nie było ani za gorąco ani za zimno, było po prostu w sam raz. Niebo było zachmurzone, od czasu do czasu pojawiało się słońce. Na trasie pomiędzy Władysławowem a Kuźnicą spotkałam tylko kilku ludzi którzy wyprowadzali psy na spacer, albo biegli wzdłuż morza. Zauważyłam też kilka namiotów. Korzystając z okazji na wszelki wypadek wzięłam z domu strój kąpielowy wiec postanowiłam też zażyć kąpieli. Woda była chłodna, ale przyjemna, przerażały mnie tylko pływające w niej meduzy. Najczęściej występującym gatunkiem jest chełbia modra i nie jest ona groźna dla człowieka.

W okolicach Kuźnicy zaczęło pojawiać się coraz więcej turystów. Nie były to jednak jakieś wielkie tłumy, wciąż swobodnie można było przejść plażą bez potrącania nikogo. Około kilometra za Juratą turyści pojawiali się sporadycznie i coraz częściej można było spotkać mieszkańców Helu, którzy wybrali się na wieczorny spacer / pływanie.

Z plaży do helu można się przedostać na dwa sposoby: przejść przez jedno z przejść (od numeru 64 do 67), lub skręcić wcześniej w leśną ścieżkę (jest to opcja wygodniejsza, zwłaszcza po całym dniu chodzenia po plaży). Ja wybrałam leśną ścieżkę, którą doszłam wprost na stację kolejową. Na stacji byłam ok. 19:30, miałam więc jeszcze trochę czasu do pociągu powrotnego. Udałam się wiec na zasłużoną kolację (wg Endomondo spaliłam ponad 2000 kcal) i krótki spacer po mieście. Ok. godziny 21:20 byłam z powrotem na stacji i niestety, PKP znowu nie zawiodło, gdyż obwieszono 50 minut spóźnienia. Nie miałam już sił chodzić więcej wiec usiadłam na stacji i wymęczona czekałam na pociąg.
Byłam tak zmęczona że w pociągu zasnęłam bardzo szybko. Na szczęście trafili się spokojni pasażerowie, którzy też spali, wiec nic mi nie przeszkadzało...