Play Jaja Ding Dong

Od bardzo długiego czasu zbierałam się żeby wybrać się na Islandię, na pewno myślałam o tym już w okolicach 2019 roku a nie pamiętam czy i też nie wcześniej. Pierwotny plan był jechać w 2020 roku, z wiadomych przyczyn musiałam jednak zrezygnować. Co się odwlecze to nie uciecze więc w końcu nadszedł ten moment, że zdobycie Islandii stało się możliwe, a więc w drogę ...

Lotnisko Keflavík

Tu chyba nie ma czego komentować, wystarczy spojrzeć na zdjęcie :) Jak tylko zobaczyłam tego stwora od razu wiedziałam, że jestem w dobrym miejscu :)

Kwarantanna

Od 15 czerwca tego roku Islandia otworzyła się na zaszczepieńców, którzy mogli wjeżdżać na jej teren bez testów. Ja jednak musiałam utrudnić sobie życie i przyjechać 12 czerwca, no bo w sumie czemu nie. Dzięki temu miałam okazję po raz pierwszy przeżyć test na Covid :) Test był za darmo ponieważ rząd Islandii zasponsorował go dla pierwszych 10 000 turystów, którzy przylecą na wyspę. Próbki do testu pobierał mi jakiś Polak, który zaczął do mnie mówić po polsku. Był tym faktem bardzo zdezorientowana, bo już mentalnie przestawiłam się na angielski, a tu ciągle jak w domu. Już się nawet zastanawiałam czy to się dzieje naprawdę, czy tylko mi się śni bo było już ok 2 w nocy czasu polskiego. Po pobraniu próbek przymusowa kwarantanna w hotelu do uzyskania wyników testów. To był bardzo stresujący czas, bo w sumie mimo zaszczepienia mogłam gdzieś wirusa mieć. Na szczęście po ok 12 h okazało się, że Covida nie mam wiec mogę ruszać na podbój Islandii :)

Wulkan Fagradalsfjall

W marcu 2021 roku miała miejsce erupcja wulkanu, który znajduje się bardzo blisko Reykjavíku. Do wulkanu robiłam dwa podejścia:

- zaraz po zakończeniu kwarantanny - niestety nie było mi dane zobaczyć spektakularnego wybuchu z bliska. Wulkan był na tyle aktywny, ze wydzielał jakieś trujące wyziewy i zamknięto na niego szlak. Mogłam wiec tylko sobie na niego popatrzeć z daleka.

- przedostatni dzień na Islandii, w drodze powrotnej na lotnisko. Tym razem szlak był otwarty, ale pogoda była dość nieprzyjemna i w sumie niewiele widziałam poza zastygniętą lawą, po której nawet kawałek przeszłam. Jest to bardzo niebezpieczne więc lepiej tego nie robić, no ale cóż, czasem jakoś tak wyjdzie.

Laguna lodowcowa Jökulsárlón i Diamond Beach

Wg mojego rankingu miejsc to było chyba najładniejsze miejsce jakie widziałam na Islandii. Dobrze wyglądało nawet w złej pogodzie. Kawałki lodowca zatopione w wodzie, jak ktoś chce, można nawet popływać pomiędzy kawałkami lodowca, nie próbowałam.

Tuż obok znajduje się Diamond Beach, która swoją nazwę zawdzięcza chyba temu jak wygląda, na czarnym pisaku leżą wielkie bryły lodu, które wyglądają jak diamenty. Podobno można też pooglądać tam foki, mi się nie udało, ale i tak było pięknie :)

Gdzie się wykąpać?

Islandia słynie z tego, że dużo tam miejsc gdzie można się popluskać w gorącej wodzie. I wcale nie chodzi o gorącą wodę z kranu :) Podczas swojej podróży miałam okazje odwiedzić trzy takie miejsca:

- Myvatn Nature Baths - gorące źródła ucywilizowane, tzn. są tam prysznice, sauna, i fajne islandzkie kosmetyki :) Wstęp jest oczywiście płatny, ja zaobserwowałam tam trzy baseny o różnej temperaturze, tak wiec jak jest za gorąco to można się przejść na chłodniejsze wody i z powrotem w cieplejsze. Podobno mieści się tam ok 400 osób ale jak widać na zdjęciu tłumów nie było :)

- dzikie gorące źródełko w Górach Tęczowych - źródełko było dość spore, ale miejsca z gorącą wodą  niewiele. Jeśli komuś było za gorąco mógł się przeturlać metr w bok i już miał komfort chłodu. Ja się tam dość wychłodziłam, ale na szczęście miałam polewacza, który regularnie dostarczał ciepłą wodę :)

- gorąca rzeka Reykjadalur

Niedaleko Reykjavíku znajduje się gorąca rzeka, trzeba do niej iść z parkingu ok 40 minut, ale warto. woda jest tam naprawdę gorąca i można się w niej wygrzać. Ja nawet poparzyłam sobie trochę kostki, ale co tam i tak było warto :)

Wodospady

Wg Wikipedii na Islandii jest zarejestrowane ponad 900 wodospadów, pewnie jest też dużo niezarejestrowanych. Wszędzie jest ich dużo, gdzie nie spojrzeć to jakiś foss. 

1. Dynjandi - pierwszy i wg mnie najpiękniejszy wodospad jaki widziałam na Islandii, znajduje się na fiordach zachodnich, daleko, ale na pewno zobaczyć warto

2. Kvernufoss - trochę ukryty, ale bardzo fajny wodospad który można zobaczyć od tyłu i wcale się nie zmoczyć

3. Dettifoss - zdobyty w warunkach zimowych

4. Góðafoss - najszerszy jaki widziałam, prezentuje się pięknie, nawet gdy dookoła pada grad

5. Skógafoss - często odwiedzany przez turystów mi się udało zrobić fotkę bez tła :)

6. Seljalandsfoss - ten wodospad też jest oblegany przez turystów, ciekawy ze względu na to że można go dookoła obejść. Mówili że  będzie mokro i trzeba ubrać się w nieprzemakalna ciuchy ale jakoś tak sucha wyszłam z tej przeprawy więc trochę przesadzają.

7. Hengifoss - tego wodospadu niestety nie widziałam z bliska, gdyż szlak był na niego zamknięty, ale z daleka wygląda bardzo pięknie. Może innym razem się uda :) 

I jeszcze dużo, dużo innych których nie pamiętam, bo jest ich tak dużo. Wodospadów na Islandii tyle, co monastyrów w Gruzji, gdzie nie spojrzysz to wodospad.

Seyðisfjörður

 

Miasteczko nazywane również miasteczkiem Waltera Mitty, ze względu na to, że był tam kręcony film z Benem Stillerem w 2013 roku "Sekretne życie Waltera Mitty". Filmu nie widziałam, podobno fajne a miasteczko udaje tam Grenlandię. Może kiedyś obejrzę.

Kanion Stuðlagil

Bardzo piękne miejsce zbudowane przez naturę z bazaltowych kloców, wypełnione piękna błękitna wodą, można spacerować i spacerować i nie można przestać zachwycać się widokami. Bardzo mi się tam podobało, zwłaszcza możliwość wejścia na "wyspę" pośród bazaltowych skał. Podobno tymi formacjami był zainspirowany słynny kościół w Reykjavíku, ale nie weryfikowałam czy to prawda. Faktycznie podobne.

Trekking po lodowcu

Jedną z atrakcji która szkoda pominąć będąc na Islandii jest trekking po lodowcu. Miałam okazję pochodzić po lodowcu Sólheimajökull. Spacerek bardzo przyjemny, w rakach i z czekanem, którego na szczęście nie musiałam używać.

Przewodnikiem po lodowcu był Polak, pan Łukasz. Bardzo ciekawie opowiadał i lodowcu jak i zapodal challenge picia wody ze strumyka "na víkinga". Sama nie wzięłam udziału, ale fajnie było popatrzeć jak inni się produkowali :) 

Landmannalaugar, czyli po polsku Góry Tęczowe

Swoją nazwę zawdzięczają głównie kolorom jakie tam występują. Byłam tam na krótkim trekkingu i byłam zachwycona kolorami i widokami. Udała się dobrą pogoda to i widoki dopisały, zdecydowanie warto odwiedzić... Nie polecam jednak po intensywnej imprezie w gorącym źródełku dnia poprzedniego :)

Látrabjarg - klify z maskonurami

Jest to najbardziej wysunięty punkt Islandii w kierunku zachodnim. Słynie z tego, że występuje tam bardzo dużo ptaków, w tym oczywiście mnóstwo maskonurów. Ja niestety widziałam tylko z 5, ale i tak miejsce piękne :)

Inne różne

- Vínbúðin - podobnie jak w Szwecji w Islandii również występują sklepy tylko alkoholowe i tak się właśnie nazywają. Z alkoholi próbowałam tu głównie piwa, które sprzedawane są tu również w rozmiarze 330 ml. Rozmiar w sam raz dla mnie, moje ulubione piwo to Pink o smaku mango i wiśni :) ogólnie to mają tu bardzo kolorowe wesołe puszki.

- muzyka i język  - na Islandii tworzy się dużo fajnej muzyki, która bardzo dobrze oddaje tutejszy klimat. Wcześniej znałam tylko zespół Kælan Mikla, ale jest tu dużo więcej do poznania. Dla mnie to też super sposób na oswajanie się z językiem, który wcale nie jest taki prosty. Jeśli porównać go do innych języków to jest on podobny do niczego, wymowa też nie jest łatwa. Nie wiem czy się pokusze o naukę kolejnego języka skandynawskiego, może jeszcze się zastanowię :) W internecie można sporo znaleźć filmików dla początkujących.

- Reykjavík - stolica to jedyne miasto o populacji powyżej 100 k ludzi. Jednym z najpopularniejszych budynków w Reykjavíku jest kościół Hallgrímskirkja. Budynek robi wrażenie, da się tam wejść na wieżę i podziwiać widok z góry na miasto. Niestety wieża zamykana jest dość wcześnie więc nie miałam okazji żeby tam wejść, ale podobno warto. Drugim popularnym budynkiem jest Opera, podobno najlepiej prezentuje się w okresie zimowym kiedy to jest pięknie oświetlona. Może będę miała okazję żeby się przekonać. Tymczasem musi mi wystarczyć widok za dnia z zewnątrz. W Reykjavíku nocowałam w bardzo ciekawym hostelu kapsulowym Galaxy Hostel. Polega to na tym, że każdy gość ma swoją własną kapsule w której może spać i być odgrodzonym od innych gości. Bardzo ciekawa propozycja dla introwertyków i tych co nie lubią chrapiących, czyli dokładnie dla mnie :)

- jedzenie, podobnie jak w innych skandynawskich krajach nie jest jakieś szczególnie wybitnie dobre, ludzie najczęściej lubią tu grillowac a ja głównie jadłam fish & chips. Ze słodyczy oprócz takich jak można spotkać w Polsce to przede wszystkim lukrecja, za którą nie przepadam. Także pod tym kątem to tak słabo. Mają za to bardzo dużo smaków skýru i w sumie tyle mi wystarczy :) A i dużo suszonej ryby, która podobno najlepiej smakuje z masłem...

To na pewno nie jest moją ostatnią wizyta na Islandii, tu jest zbyt pięknie żeby tak po prostu już tu nie przyjechać. Może zimą coś się uda, kto wie... Tymczasem:

Bałkański kociołek i Ucho Maczety

Rok 2020 prawie minął, a z moich podróżniczych planów niewiele się zrealizowało. Trzeba być jednak elastycznym i zaadaptować swoje plany do aktualnej sytuacji. Korzystając wiec z chwili przerwy między pierwsza a drugą falą, postanowiłam choć na chwile wyrwać się z domu i pojechać gdziekolwiek. No może nie tak do końca gdziekolwiek, celowałam gdzieś w Europę południową bo tam mnie dawno nie było. Przypomniała mi się ostatnio jedna z podróżniczych rozmów z ubiegłego roku, gdzie padło hasło Kanion Matka. Od tamtej pory postanowiłam to miejsce zobaczyć, stąd też pierwotny kierunek wyjazdu --> Macedonia! Ostatecznie skończyło się na większej ilości krajów, o czym będzie poniżej.

Tym razem wybrałam transport lądowy - trochę mnie do tego zmusiła sytuacja, ale wiadomo, trzeba być elastycznym. Przejazd obejmował Polskę, Czechy, Słowację, Węgry, aż w końcu opuszczając Unię Europejską dotarłam do Serbii. Po drodze oczywiście będąc w Czechach musiałam zaopatrzyć się w Kofolę bo inaczej bym była bardzo smutna :)

Jest Kofola jest zabawa :)

Serbia

Przygoda rozpoczęła się w Serbii od chleba w jajku na śniadanie, tak swojsko bardzo :) W sumie w tym kraju nie widziałam za wiele, ale udało się odwiedzić miasto Nowy Sad, gdzie jest bardzo ciekawy deptak podobno przypominający Krakowskie Przedmieście w Lublinie. Coś chyba faktycznie w tym jest, można ocenić.

W Nowym Sadzie moją uwagę zwrócił też tzw. nachlany zegar (czy jakoś tak), ale dopiero przy drugim spojrzeniu.

W Serbii przejeżdżaliśmy też przez stolice Belgrad, ale jedyne z czym mi się kojarzy to miasto na chwile obecną to to, że w 2008 roku był tam finał Eurowizji, zawsze coś :)

Macedonia

Kolejnym przystankiem w podróży było jezioro Ochrydzkie znajdujące się na południu kraju tuż przy granicy w Albanią (granica przebiega też przez to jezioro). Jezioro jest przepiękne, otoczone górami i co chwile można spotkać jakąś cerkiew. Jako osoba w 1/4 genetycznie prawosławna, znam te klimaty i nawet przez chwile śniły mi się koszmary związane z moimi wspomnieniami z cerkwi z dzieciństwa. No trochę się tam dziwnie czułam, zwłaszcza że w hotelu w Ochrydzie był zapach jak w cerkwi, chyba za dużo go wdychałam. Ale te nieprzyjemności wynagradzał mi piękny widok z okna wprost na jezioro.

W Ochrydzie spotkałam się z groźnym drapieżnikiem, żółwiem macedońskim. Co ciekawe żółwie te łażą sobie dowolnie potrawie i trzeba bardzo uważać, że któregoś nie rozdeptać. Nie chciałabym tego widzieć.

Jest jeszcze miejsce jedno miejsce, które trzeba odwiedzić w Ochrydzie tzn. widok na cerkiew św. Jovana Kaneo, podobno jest to wizytówka tego miasta.

Oczywiście trzeba było też wybrać się w rejs po jeziorze statkiem, aby odwiedzić monastyr świętego Nauma, zadegustować bałkańskich przysmaków i obowiązkowo zamoczyć stopy w jeziorze. Niestety, na plaży nie leżał drobniutki mięciutki piasek, tylko twarde kamienie, wiec moje spacery po jeziorze skończyły się bólem stopy przez kolejnych kilka dni. Niektórzy zażywali też kąpieli w jeziorze w blasku księżyca, nawet mnie to kusiło, ale wizja tego ze będzie mi zimno jakoś chłodziła moje chęci. 

Po przyjemnościach nad jeziorem, kolejnym etapem podróży była stolica sąsiedniego kraju czyli Tirana. W drodze do Tirany odwiedziliśmy jeszcze jedno macedońskie miasto czyli Bitola oraz stanowisko archeologiczne, gdzie co raz odkrywają coś nowego, jeśli mają na to zasoby. Podobno w Macedonii jest tak, że wiele elementów historycznych odkrywanych jest zupełnie przypadkowo, np. podczas remontu piwnicy. Zdarza się tez, że jeśli nawet coś jest odkryte niekoniecznie musi być zgłaszane bo ktoś np. nie chce burzyć swojego domu.

Kto ma ochotę na marynowaną papryczkę w Mirindzie?

Albania

Podsumowując Tiranę, za dużo ciekawego tam nie było, to dość surowa stolica, z wyglądu przypominała mi Mińsk. Ale za to w tym mieście był najlepszy hotel z najlepszym jedzeniem podczas tego wyjazdu, więc zawsze coś :) Jedynym mankamentem był widok z okna na jakieś wysypisko śmieci, na szczęście okna były zapachoszczelne :)

Widok z hotelowego okna

W drodze z Tirany nad morze Jońskie odwiedziliśmy jeszcze jedno miasto albańskie tj. Gjirokaster. Miejscowość ta położna jest pośród gór, w okolicy znajduje się też twierdza, skąd roztacza się piękny widok na miasto. 

Kolejnym etapem podróży był pobyt w nadmorskiej miejscowości Saranda. Hotel w Sarandzie miał bardzo fajny widok na morze oraz na grecką wyspę Korfu. Jedynym mankamentem tego hotelu, a dla mnie niestety dyskwalifikującym, była cykada rycząca przez całą noc, dwie noce. Jako człowiek potrzebujący ciszy i spokoju do zaśnięcia odczułam te nocne koncerty bardzo :/

Jednym z ciekawszych punktów pobytu w Albanii było jeep safari wzdłuż wybrzeża. Widoki były po prostu przepiękne, a widziane z miejsca gdzie normalnie znajduje się dach samochodu nawet jeszcze bardziej fascynujące. Trzeba było też znaleźć czas na zmoczenie stóp w morzu, pobieganie po klifie i znalezienie bunkra :) Nie obyło się też bez problemów, bo w trakcie przejazdu okazało się ze akurat w jeepie w którym jechałam coś się zepsuło i musiałam przez moment jechać w innym jeepie ściśnięta pomiędzy dwoma starszymi panami. Dla wolnego człowieka jak ja to istna tortura, ale jakoś przeżyłam.

Są bunkry i to jest zajebiste :)

Kolejnego dnia zwiedziliśmy jeszcze Butrint, czyli Albańskie Pompeje. Nie widziałam oryginalnych Pompei więc nie wiem czy są lepsze czy nie, spojrzeć zawsze warto. Po wizycie w Pompejach kolejnym punktem było tzw. Niebieskie Oko (Syri i Kalter), zbiornik wodny o przecudnej urodzie o głębokości ponad 50m. Mi się bardzo podobał pod kątem kolorystyki, warto zobaczyć.

Niebieskie Oko na żywo wygląda lepiej i nawet się rusza, ale trochę koloru widać:)

Macedonia

Kolejnego dnia w końcu dotarłam do miejsca dla którego właściwie chciałam jechać do Macedonii, czyli do Kanionu Matka. Kanion można przemierzyć na dwa sposoby, drogą wodną lub lądową, samolotowa pewnie też można, ale po co. Ja oczywiście musiałam skorzystać z obu, tak wiec najpierw popłynęliśmy łódką wzdłuż kanionu do jaskini Vrelo a potem jeszcze spacerek po kamyczkach tyle na ile starczyło czasu. Co ciekawe po tym spacerze przestała mnie boleć stopa, chyba po prostu brakowało jej ruchu :)

Ta kurtka w tym roku obchodzi 10-lecie i pewnie jeszcze z drugie tyle wytrzyma:)

Na moment wystąpiła nawet tęcza!

Kanion leży ok 16 km od Skopje, wiec po tych przeżyciach był jeszcze czas na wieczorną wycieczkę po mieście a nawet kufel piwa :)

Kolejny dzień to spacer po dziennym Skopje. Miasto to zdecydowanie bardziej mi się podobało niż Tirana, chociaż chwilami jest dość przytłaczające wielkością budynków i ilością pomników. Chwilami naprawdę czułam się tam jak mały hobbit :) Skopje to miejsce narodzin Matki Teresy, która tu chyba bardzo lubią. Byłam bardzo zaskoczona że była kiedyś młoda bo zawsze ją kojarzę już jako zgarbioną staruszkę.

Motylem jestem... :)

Różne tematy:

- prawdziwa nazwa Macedonii to Północna Macedonia, nazwa, jak i kilka innych elementów musiało ulec zmianie w toku dążenia tego kraju do przynależności do Unii Europejskiej. Nie chcę tu wnikać w politykę, ale tak no trochę nie fair ich traktują,

- zdałam sobie właśnie sprawę że żadne danie, które jadłam na tych terenach nie pozostawiło mnie niestety w zachwycie, jak to czasami bywa. Jedynym daniem jakie pamiętam to była zapiekana fasola taka duża, była bardzo dobra, ale nie aż tak żebym specjalnie chciała wracać żeby ją zjeść, sama taką zrobię :),

Bałkańskie przysmaki na degustacji

- w Macedonii bardzo popularna jest polska bajka Miś Uszatek, zwana tu "Meczeto Uszko" (Мечето Ушко) czyli tzw. Ucho Maczety :),

- ze względu na panującą sytuację w tym roku kraje te odwiedziło bardzo mało turystów, dlatego też ludzie bardzo cieszyli się gdy widzieli jakichś obcokrajowców, prawie jak na Wyspach Owczych,

- w barach i restauracjach można spotkać głównie mężczyzn, kobiety występują rzadko na ulicach,

- najpopularniejszym alkoholem w Macedonii i Albanii jest bimber Rakija/Raki, różnie mówią, musze przyznać z niepokojem ze nawet mi smakował :) Oczywiście są limity na przewożenie ilości alkoholu, ale jakoś nie widziałam, żeby ktoś tego bardzo mocno pilnował. Raki można tez zakupić bezpośrednio od producenta w plastikowej butelce po wodzie mineralnej, wiec ciężko stwierdzić co tak naprawdę się przewozi :). W Macedonii też produkuje dobre wina, mi tak średnio podeszły, ale ja mam bardzo prosty gust winowy:),

- na Bałkanach można spokojnie pić wodę z kranu, nawet w restauracji dają do obiadu lub do kawy szklankę wody kraniczanki. Nie słyszałam o jakichkolwiek poważnych powikłaniach wynikających z picia takiej wody,

- już dawno nie spotkałam tak wielu super ludzi na tak małej powierzchni jak podczas tego wyjazdu, niektórzy są nawet bardzo bardzo super ;)

- a na koniec taka historia z okazji października: